一声令下，21个亿，直接从中国电建的盘子里抽走。 屏幕上的绿色数字，像瀑布一样往下砸。就在上周， همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین همین-近19个亿的真金白银把它硬生生顶上涨停，全市场的钱都在往里挤，今天，车门焊死，直接反向狂奔。 一进一出，40个亿。头也不回。 与此同时，另一块屏幕上，中油资本的买盘红得发烫，开盘就死死封在涨停板上，超过9个亿的资金排着队往里冲，只恨买不到。 为什么？ 一个已经站在山顶，风吹得脸疼；另一个刚从地下室开门，揣着新故事——“跨境支付”。 水，开始从高处流向低处。 这不只是一两个票的事。你再看大盘，有色金属板块，哗啦一下，流出超过100个亿。电新、电子，跟在后面跑。 钱去哪儿了？食品饮料、金融、农业。 主力用几十上百亿的动作告诉你：旧的宴席，已经有人掀了桌子；新的场子，刚刚开门迎客。 所以，别去拦那辆正在撤退的车，你拦不住。更别伸手去接那把从高空掉下来的刀，会扎手。 钱流向的地方，才是长草的地方。 现在的问题是，你是选择跟着新方向走，还是赌一把，去抄那个正在流血的底？